Non me digades porque, pero sintome rara, é algo tan raro.. pero necesito contalo, digamos que ten que ver, como non, con el.. e que sabedes? teño medo, medo a perdelo, medo a non telo, a que non me nombre máis na vida, non o poido evitar, non poido deixar de pensar que o poido perder, non poido.. como tampouco poido quitar esta fragancia a él, nin os seus recordos pola miña casa adiante.. cada esquina da miña casa, ten algo que el creeou, porque si el se vai, eu quero irme con él, podedes decir que tou obsesionada, debe ser iso, pode que o teña, e pode tamén que non me imaxine unha vida xunto a él

Porque o quero, queroi todo del, os seus ollos, a súa risa... quero oír un quérote pola súa parte, pola miña sempre o vai ter, eso que non o dude naide. Quero velo e que me sonría, quero telo sempre o meu lado. Só pido iso, e o único que desexo ahora mesmo, desexoi a él. Porque a miña felicidade ten o seu nome e os seus apelidos

Eu non podería vivir sin él, sin as súas borderias, ou sin as nosas discusios, pode que señan cousas malas, pero que o fin e o cabo, o podes cheges a botar de menos algún día.. como podes botar de menos os seus besos, e as súas formas de facerte feliz, pode que él non seña o último dos meus amores, pero hasta agora é o unico que quero ter hasta o fin dos meus días, tamén pode que non o entendades, e que estes días solo tuberades ganas de que lle dixera "acabouse" tamén pode que aguantará moito, pero sei que todo este sufrimento, mereceu a pena, porque o necesito, e porqué naide o entenderá xamais..